Ceramic's O Clock

Pottery Studio

Over mij

Welkom bij Ceramics o' Clock! Mijn naam is Amber, de maker en het gezicht achter dit keramiekatelier.

Wat begon bij één les en groeide uit tot een passie voor het werken met klei, is nu Ceramics o' Clock geworden: dé plek waar tijd even stilstaat en ambacht centraal staat. Met de hand vorm, draai en glazuur ik elk stuk met veel geduld en aandacht voor detail. Geen enkel object is hetzelfde; de kleine imperfecties maken elk item uniek en karaktervol.

Mijn werk staat voor minimalistische, tijdloze ontwerpen die zowel functioneel als esthetisch zijn. Of het nu gaat om een fijne koffiemok voor je ochtendritueel of een stuk gemaakt op vraag, mijn doel is om alledaagse momenten net iets specialer te maken.

Neem gerust een kijkje op mijn website en vind jouw handgemaakte favoriet!

Draaien

Het pottenbakkersproces begint voor mij lang voordat de schijf überhaupt draait: alles valt of staat met de juiste voorbereiding van mijn klei.
Voordat de klei op de draaischijf gaat, walk ik deze grondig. Dit doe ik om twee redenen: het maakt de klei homogeen en soepel, én het verwijdert luchtbellen. Een ingesloten luchtbel kan tijdens het bakken namelijk uitzetten en mijn werkstuk doen barsten.
Wanneer de klei perfect klaar is, volgt het draaien op de schijf. Dit moment vraagt om mijn volle precisie, kracht en gevoel:

Centreren: Ik plaats de bal klei krachtig in het midden van de draaiende schijf. Met beide handen en een constante druk dwing ik de klei perfect in het midden. Dit is de belangrijkste stap; als de klei niet gecentreerd is, raakt het werkstuk later uit balans.

Openen: Zodra de klei gecentreerd staat, druk ik met mijn duimen of vingers voorzichtig in het midden om de bodem en de ruimte van de vorm te bepalen.

Optrekken: Vervolgens "trek" ik de wanden omhoog. Door met mijn vingers geleidelijk druk uit te oefenen en rustig van beneden naar boven te bewegen, geef ik het werkstuk hoogte en zijn definitieve vorm.

Afdraaien

Als mijn gedraaide werkstukken een tijdje hebben gedroogd en 'lederhard' zijn geworden — niet meer nat, maar ook nog niet helemaal droog — is het tijd voor een van mijn favoriete stappen: het afdraaien en afwerken.
In deze fase geef ik het item echt zijn verfijning, karakter en vorm:

Afdraaien van de bodem: Ik plaats het werkstuk ondersteboven en exact gecentreerd terug op de draaischijf. Met speciale metalen afdraaimesjes schaaf ik voorzichtig de overtollige klei aan de onderkant weg. Hiermee maak ik een mooie, strakke standring en zorg ik voor een mooie, lichte balans in de pot of mok.

Het maken en bevestigen van het oor: Maak ik een mok of kopje? Dan trek of vorm ik op dit moment een passend oor uit een vers stukje klei. Om het oor stevig vast te zetten, ruw ik de klei op de plek van de verbinding licht op, breng ik wat 'slib' (kleipapje) aan als lijm en druk ik het oor zorgvuldig vast. Met mijn vingers werk ik de overgang naadloos af.

De puntjes op de i: Als laatste stap neem ik een vochtige spons om eventuele scherpe randjes zacht te maken en stempel ik mijn merkje in de bodem.

Nu is het werkstuk helemaal klaar om rustig te drogen tot het biscuit gebakken kan worden!

Glazuren

Na de eerste keer bakken — de biscuitbak — is mijn werkstuk hard en poreus geworden. Het is nu helemaal klaar voor de transformatie tot eindproduct: het glazuren.

Glazuren is voor mij een magisch proces waarin chemie, gevoel en kleur samenkomen:

Schoonmaken en voorbereiden: Ik begin met het afstoffen en schoonmaken van het biscuit gebakken werkstuk. De onderkant wrijf ik in met vloeibare was of ik spons deze later goed schoon; op de bodem mag namelijk absoluut geen glazuur zitten, anders plakt het stuk tijdens het bakken vast aan de ovenplaat.

Glazuur aanbrengen: Ik dompel het werkstuk onder in een vat zelfgemaakt of zorgvuldig gekozen vloeibaar glazuur, of ik giet en spuit het er precies op. Het vereist gevoel en ervaring om de dikte van de glazuurlaag perfect te krijgen: te dun geeft een schraal effect, te dik kan gaan lopen in de oven.

Schoonmaken van de bodem: Elk spatje glazuur dat per ongeluk op de onderkant is terechtgekomen, wrijf ik grondig schoon met een vochtige spons.

Oven

Het spannendste en meest onvoorspelbare deel van mijn werk is het bakken in de oven. Keramiek bakken vraagt om veel geduld, want de klei transformeert pas echt tot steengoed door extreme hitte.

Zo verloopt de ovenfase en het moment van de waarheid:

De twee bakgangen: Mijn werkstukken gaan twee keer de oven in. De eerste keer is de biscuitbak (rond de 950°C), waarin het vocht definitief verdwijnt en de klei hard maar nog poreus wordt. Na het glazuren volgt de glazuurbak op hoge temperatuur (vaak tussen de 1200°C en 1250°C). Bij deze extreme hitte smelt het glazuur tot een glasachtige, ijzersterke en waterdichte laag.

De breukmarge: Ambachtelijk keramiek maken brengt altijd een risico met zich mee. Klei krimpt bij het drogen én bij het bakken. Door spanningen, minuscule, onzichtbare luchtbelletjes of een net iets te snelle temperatuursstijging kan een werkstuk barsten of vervormen. Een zekere breukmarge hoort er bij dit ambacht helaas bij; niet elk stuk haalt ongeschonden de eindstreep, en dat maakt het proces soms uitdagend.

Het eindresultaat: Het moment dat de oven na de glazuurbak weer is afgekoeld tot onder de 50°C en de deur eindelijk open mag, voelt telkens weer als een cadeautje. Het contrast tussen het kille, doffe glazuurpoeder vóór het bakken en de diepe, glanzende of matte kleuren ná de oven blijft magisch.